Ik vertrouwde een vreemdeling | Cameron Highlands, Maleisië

 In AZIË, MALEISIË, REIZEN

Daar stonden we dan. Zeiknat en toch trots op de hoeveelheid stappen we al hadden gezet de heuvel op. Met onze felgekleurde regen poncho’s aan begon ik aan een vreugdedansje, we waren gewoon echt in Cameron Highlands! Ik had de eenzame vlucht vanuit Nederland getrotseerd, en mijn angsten overwonnen. Ik was op wereldreis gegaan, iets waar ik ongelooflijk veel zin in had gehad, maar toch was de aanloop zo zenuwslopend geweest. En dan toch… Stond ik hier. Het leven was zo mooi.
We liepen iets hoger op, dwars door de aaneenschakeling van regendruppels. We klommen een trappetje op naar het pad die ons naar de waterval zou leiden. Met onze gympen glijdend over het pad kwamen we in contact met die vreemde. Hij kwam op ons aflopen met een grote glimlach op zijn gezicht en zijn handen in zijn broekzakken. Hij vroeg ons waar we heen wilden, en of we misschien een speciale tour wilden. We twijfelden, moesten we wel met een vreemde in zee gaan? Zijn gezicht straalde vriendelijkheid en rust uit. Hij liet ons zijn kaartje zien, blijkbaar had hij een eigen guesthouse waar hij de gasten vaker tours gaf. We besloten hem te vertrouwen.

Hij nam ons mee. Een heuvel af, een trap op. Hij liet ons de mooiste plekken zien, de theeplantage, de waterval. Ondertussen vertelde hij meer over zichzelf. Hij heette Krishna, naar een van de belangrijke boeddhistische goden. Zijn familie kwam uit India, hij woonde al zijn hele leven in Maleisië en hield er van om andere mensen te ontmoeten. Twee keer per week bezocht hij de mensen die in de bossen woonde, ver van de bewoonde wereld. Zij waren zijn familie, zijn vrienden. Hij stelde voor om ons mee te nemen op trektocht. We waren verrast, dit hadden we niet verwacht!

De volgende dag stapten we met Krishna in de auto. Het regende nog steeds, de regen poncho’s zaten alweer in onze backpack. We reden een uur naar het regenwoud, onderweg genietend van een traditionele maaltijd en warm water om de hitte in onze mond te bekoelen. Krishna parkeerde ergens naast een touwbrug waarna we onze eerste stappen de jungle in namen. De reis die daarna volgde was zowel avontuurlijk als zenuwslopend. We liepen in een verlaten gebied, regelmatig schoten er gedachten van wantrouwen door mijn hoofd. Gelukkig werden deze gedachten overstemd door een ongelooflijk mooie omgeving: aapjes, planten, traditionele dorpjes. Heel soms kwam er een brommer langs scheuren met twee jongens erop. We deden er drie uur over om bij het dorp te komen. Krishna legde ons uit dat de kinderen uit het dorp dagelijks deze afstand liepen om naar school te gaan.
Eenmaal bij het dorp moest Krishna onderhandelen over vers fruit voor in zijn guest house. Hij stelde ons voor aan wat vrouwen en liet ons wat eten. Daarna liepen we al snel weer terug naar de auto, nadat we even onze voeten in het stromende water hadden gehouden.

Vier uur later zat ik in mijn kleine hostel kamertje. Ik was verbaasd: was ik nou echt met mijn vriendin met een vreemde meegegaan? Had ik daar wel goed aan gedaan? We hadden een geweldige trip gehad. Maar ik was wel in zijn charisma meegegaan, vertrouwend op die vreemdeling. Moest ik het toeschrijven aan mijn eigen euforie? Aan de spannende sfeer die rondom die vreemdeling hing? Of zijn vreemdelingen soms gewoon te vertrouwen? Ik wist het niet, maar ik wist wel dat dit een onvergetelijke ervaring voor me was geweest.

525561_429443603798327_1676386948_n 535939_429443567131664_244640265_n 538063_429443517131669_734797317_n

Dit reisverhaal heb ik ook gedeeld op blogtrippers.nl, waar ik kans maak om fantastische reizen te maken. Vond jij mijn verhaal gaaf om te lezen en wil je meer?

Stem dan op mij!

Recommended Posts

Leave a Comment

Neem contact met me op

Heb je een vraag, opmerking of wil je samenwerken? Stuur me gewoon even een berichtje!